4 Alpha

Na een maandje solliciteren gaat Ruth aan de slag bij Alpha, een groothandel in kunststof in Arnhem. Op haar eerste werkdag meldt ze zich bij de receptie.
‘Ah, daar ben je al’, begroet haar nieuwe chef Arno haar opgewekt. ‘Kom maar mee. Ik laat je mijn afdelingen zien. Finance, Accounting, ICT en Logistics.’
Ze lopen door een lange donkere gang tot ze aankomen in een achenebbisj-hok zonder ramen.
‘Hier kom jij te zitten’, wijst Arno. ‘Tegenover Johan. Dat is de andere ontwikkelaar.’
Een sloom wezen staart wat voor zich uit. Hij geeft haar een slap handje. Systeembeheerder Petra zit aan een belendend blok. Het is een wilde griet met een verschoten metalshirt aan, afgebrokkelde zwarte nagellak, een forse ring met een doodskop en veel zwart rond haar ogen. Ze heeft een indrukwekkende haardos. Arno zit naast Petra. Hij heeft een prachtige bureaustoel. Een troon met verstelbare leuningen die alle kanten op kan draaien. De rest van het kantoormeubilair ziet er behoorlijk afgeragd uit.
‘Is het nu nog geen tijd’, gaapzucht Johan.
‘Dat gaat de hele tijd zo door, hoor’, waarschuwt Petra.
Ze praat vrij en openhartig. Over haar eigen leven, maar net zo makkelijk ook over dat van anderen. Ze blijkt in een open relatie te zitten. Zij en haar vriend hebben elk ook een belangrijkste tweede. Om alle ingewikkelde kop-staartbotsingen die daaruit volgen te verduidelijken, tekent ze routineus een diagrammetje voor Ruth.
‘En jij?’ vraagt Petra. ‘Wat ben jij er voor eentje?’
Ruth schrikt een beetje.
Ik iets over mezelf vertellen?
Ze is aan monomane techneuten gewend geraakt in haar vorige baan. Die hielden alleen maar monologen en vroegen haar nooit wat. Ze kon zich makkelijk verstoppen. Nu wordt haar gevraagd om tevoorschijn te komen. Eng.
‘Geen relatie’, mompelt ze. ‘Ik woon alleen.’
Snel stelt ze Petra weer een vraag. Die heeft aan een half woord genoeg en begint met smaak voor te lezen uit de mailboxen van collega’s die hun computers hebben ingeleverd. Dan laat ze pornografische foto’s zien die ze zo in de loop van de tijd verzameld heeft.
Goh, die Petra is best wel een rauwdouwer. Maar ik mag haar wel. Ze is zo lekker autonoom.

Na de lunch maakt ze kennis met haar eerste key user.
Petra loopt met haar mee naar de Finance-afdeling en stelt haar voor aan de belangrijkste medewerker daar, Gerrit Gulf. Hij is ingespannen aan het werk en zit zowat in zijn beeldscherm. Zijn rug is er krom van gegroeid. Hij richt zich op en geeft haar een hand. Het is een zachtaardige man met een twinkeling in zijn ogen. Op zijn bureau liggen grote stapels papier, netjes geordend. Ernaast een grote beige calculator met een rolletje papier erin. Bevlogen legt hij uit wat hij doet en wat zijn informatiebehoefte is. Driftig bladert hij door zijn stapeltjes, daarbij aan elk blaadje likkend. Snel en grondig praat hij haar bij.
Ze heeft daarna nog twee kennismakingsgesprekken met andere key users. Ze kletst nog wat met haar nieuwe collega’s en zo vliegt haar eerste werkdag voorbij.

’s Avonds belt haar moeder.
‘Hoe is het nou, in je nieuwe baan?’
‘Ja, goed. Het was wel een heftig dagje, hoor. Alles is weer anders.’
‘Hopelijk kun je hier je draai vinden. Pas je wel op dat je niet te hoog van de toren blaast? Je begint daar net. Je moet niet meteen overal je mening over geven. Stel je bescheiden op.’
‘Ja hoor mam! Vertel eens, hoe is het met jou?’
‘Nou, de laatste tijd niet zo lekker. Een beetje licht in het hoofd. Een onbestemd gevoel. Nou ja, gaat wel weer over.’
‘Ja, komt wel goed. Maar ik ga nou ophangen want ik ben echt heel moe.’
‘Snap ik, je moet je weer helemaal inwerken natuurlijk.’ ‘Trusten Ruth.’
‘Trusten mam.’

Niet lang nadat Ruth is aangenomen gaat Johan ervandoor. Het was voor iedereen duidelijk dat hij er geen zin meer in had en helemaal niemand is rouwig om zijn afscheid.
Mark neemt zijn plaats in. Het is een gezellige molligerd die op het eerste gezicht keurig overkomt. Pas na een tijdje ziet ze dat hij de hele tijd kijkt alsof hij wat ondeugends van plan is.
Als vanzelf schieten zij en Mark in hun rollen.
Piet van Sales belt in paniek op.
‘Hij doet het niet meer! Hij is stuk!’
Ruth maant hem tot kalmte. ‘Wat is er stuk? Vertel nou eens rustig.’
Ze peutert de belangrijkste informatie los en geeft dan de telefoon door aan Mark. Terwijl Mark een luisterend oor biedt en Piet kalmeert, herstelt Ruth de code. Terwijl Mark nog aan het praten is, seint zij al naar hem dat alles weer werkt. Mark geeft het door aan Piet, die het meteen verifieert en tevreden ophangt. Dat hij gehoord is, is voor hem net zo belangrijk als dat het technische issue is opgelost.
Langzamerhand gaan eindgebruikers steeds vaker met Mark bellen en doet zij haar werk meer in de luwte. De barse Ruth kan snel troubleshooten en coderen. De sociale Mark heeft daar wat meer tijd voor nodig. Hij is van de grote lijn, zij meer van de details. Zij is graag vroeg op het werk, hij maakt het graag laat. Hij is good cop, zij bad cop. Samen blijken ze de ideale combinatie te zijn.
Petra is ook blij met hem. Het duo is een trio geworden.



Op een vrijdag komt Mark met rode konen binnenlopen.
‘Er komt nieuwe bedrijfssoftware!’ weet hij te vertellen. ‘We stappen over op SAP.’
Doordat hij altijd met iedereen loopt te klessebessen hoort hij weleens wat.
‘SAP, wat is dat?’ vraagt Petra.
‘O, dat is software die hetzelfde kan als ons huidige maatwerk, maar dan kant en klaar gekocht’, weet Ruth.
‘Wat betekent dat dan voor ons?’ vraagt Mark bezorgd.
‘Dat we het de komende jaren beestachtig druk gaan krijgen’, zegt ze beslist. ‘En wat er daarna met ons gebeurt, moeten we maar afwachten.’
‘Nou lekker dan’, zegt Mark. ‘Eerst ons uit de naad werken en dan afgedankt worden. Mooi vooruitzicht!’
‘We zien het in elk geval ruim van tevoren aankomen’, zegt ze geruststellend. ‘Dan hebben we nog tijd genoeg om naar iets anders uit te kijken.’
Tegen half elf komt Arno de kamer in.
‘Goeiemorgen allemaal’, zegt hij. ‘Ik heb nieuws voor jullie. We gaan nieuwe software implementeren. SAP, heet het. Een mooi nieuw project, goed voor jullie CV.’
Ze doen alle drie verbaasd.
‘En Ruth, ik heb meteen een eerste klusje voor je’, zegt hij. ‘Kun je met Gerrit een download van alle boekingsregels van vorig jaar maken? Vandaag af, graag.’
Ze mailt Gerrit een eerste plan van aanpak. Twee minuten later al staat hij aan haar bureau.
‘Bedankt’, zegt-ie. ‘Ik had zelf ook al een debit- en creditoverzicht gemaakt, maar de totalen zijn niet gelijk aan elkaar. Als we nu eens de correctiefacturen eruit laten, dan hebben we al een veel betere match. Wat denk jij ervan?’
‘Haal ze er maar uit’, zegt ze onverschillig. ‘Met jouw 60.000 uur aan ervaring vertrouw ik erop dat je analyse klopt.’
Gerrit heeft ook geen zin in nog meer werk. Hij levert zijn sheet in bij Arno en iedereen is tevreden.
Ze werkt wekenlang nauw met hem samen om het grote SAP-project voor te bereiden. Na de oplevering van de eerste overzichten komen er telkens nieuwe verzoekjes voor nog meer spreadsheets. Er komen consultants. Steeds meer consultants. Allemaal leggen ze beslag op de tijd van Ruth, Mark, Gerrit en de andere key users. Ze vragen de gekste dingen en alles heeft haast. Arno neemt het resultaat van al het harde werken achteloos in ontvangst.
Ruth wordt steeds magerder. Gerrits stapeltjes groeien.
Uiteindelijk kan hij het niet meer bolwerken naast zijn normale werk. Hij raakt overspannen. Opgebrand.

Van: Arno Peters
Aan: Iedereen
Onderwerp: Internal Announcement
Urgentie: Hoog

Organisatie Regionaal FAIL

Met het oog op het nieuwe Kinetic project, dat ondersteund moeten worden door Benelux FAIL, werd onze nieuwe organisatie omgebouwd rond speciale projectteams, de zogenaamde “Tiger Teams”.
De Tiger Teams zijn opgebouwd uit verschillende FAIL teamleden die hun specifieke deskundigheid inbrengen. Ze staan onder leiding van een Project- of Teamleider die verantwoordelijk is voor de algemene aflevering van het volledige project.

Tiger Team leden:
Petra Pastoor, Ruth de Rijke, Ab Gimmel, Gerrit Gulf, Abdel Moussaoui, Christa Wouters, Jelte Ypma

Tiger Team leaders:
Mark Ramen, Sara Vandenbroeck, Karel Knol

Alle Tiger Team Leaders zullen rechtstreeks rapporteren aan de Regional FAIL Manager. De missie van de Regional FAIL Manager bestaat erin om de verschillende Tiger Teams te begeleiden en ervoor te zorgen dat zij correct werk afleveren binnen het budget en de deadlines.

Vanaf 1 juli a.s. zullen alle Tiger Team leden aan de Regional FAIL Manager rapporteren.

Onze regionale FAIL organisatie is nu klaar om de uitdagingen van de toekomst aan te gaan. U kunt rekenen op onze steun.

Met vriendelijke groeten,

Arno Peters

Regional FAIL Manager Benelux



Van: Mark Ramen
Aan: Arno Peters
Cc: Directie, HR
Bcc: Petra Pastoor, Ruth de Rijke
Onderwerp: Fw: Internal Announcement
Urgentie: Hoog

Arno,

Vanochtend werd ik door enkele collega’s gefeliciteerd met mijn promotie na je mailing van vrijdagmiddag. Na die voor mij zeer verrassende mededeling stond ik wel met mijn mond vol tanden.
Mij is gebleken dat anderen er wel van op de hoogte waren.
Ik begrijp dat een en ander niet de bedoeling geweest zal zijn, maar hoop dat iets dergelijks in de toekomst niet weer zal gebeuren.

Groet, Mark



Van: Arno Peters
Aan: Mark Ramen
Cc: Directie, HR
Onderwerp: Fw: Internal Announcement
Urgentie: Hoog

Mark,

Hierbij even formeel mijn commentaar hierop:

Ik was er niet van op de hoogte dat er een mailing zou uitgaan met het organigram van ICT – ik heb de mailing helemaal niet gezien trouwens
Er is nog helemaal geen beslissing genomen mbt de rapporteringslijnen van Petra en Ruth. Voor beiden zal er waarschijnlijk een dotted line zijn naar jou toe maar dit moet nog verder besproken worden.
Kortom, we zijn nog volop bezig de structuur te finaliseren en te bespreken. Volgende stap is dan om dit op het ICT werkoverleg transparant te bepreken alvorens we met HR formaliseren.

Groeten,

Arno Peters

Regional FAIL Manager Benelux


Mark:
Wat een eikel, hè? Belachelijk dat hij mij de leiding wil geven over jullie, de sexist. Hij zei net tegen me dat het alweer is teruggedraaid. Maar hij ontkent glashard wat hij gedaan heeft en gaat ook geen nieuwe mail meer sturen. Hoop dat-ie snel vertrekt!
Filmpje: He’s A Liar van the Bee Gees

Petra:
Wat een zak hooi!
Filmpje: Dirty Dirty van Geno Washington

‘Hee Peet, wat ben je vroeg’, zegt Ruth, als ze op een ochtend binnenkomt en Petra al achter haar computer aantreft. ‘Niks voor jou!’
‘Ja, ik wou even wat dingen afmaken’, zegt Petra gestresst. ‘Maar dat gaat weer niet lukken vandaag. Bij werkvoorbereiding is er nu helemaal niemand. Kees is naar de nachtdienst gegaan en er is nog geen vervanging geregeld. Dus nu komen die jongens uit het magazijn naar mij met hun problemen. Het kost blijkbaar te veel om een extra werkvoorbereider aan te nemen, maar bij HR komt er wél elke maand een nieuwe bij. Dat komt dan zeker uit een ander potje. En het management vergadert elke dag vanaf tien uur met al die consultants. Ik kan verdorie met mijn vragen nergens terecht. En nou stuurt die Anja van HR ook nog een belachelijk mailtje. Moet je horen!’
Petra trekt een smerig gezicht en begint voor te lezen.

Van: Anja de Haas
Aan: Iedereen
Onderwerp: Vakantiewerk!

Beste allen,

Aangezien Gerrit Gulf momenteel ziek is en het werk op Finance zich opstapelt, zijn we op zoek naar iemand die vanaf volgende week (zomervakantie) wil helpen.
Het gaat met name om archiveren en ander eenvoudig werk.
Misschien heeft iemand een zoon/dochter vanaf 16 jaar die mee kan rijden naar het werk en een centje bij wil verdienen.

Reacties graag naar mij.

Met vriendelijke groet,

Anja de Haas
HR Manager

‘Leuk hoor, voor Gerrit, om te lezen dat zijn werk ook door een puber gedaan kan worden. En ze zijn ook nog te beroerd om een reiskostenvergoeding te geven. Als hij nog niet overspannen was, dan werd-ie het nu wel’, zegt Petra smalend.
‘Schunnig’, beaamt Ruth.
Mark loopt mopperend de kamer in.
‘Arno zei dat ik vroeg moest komen om verder te werken aan het testlab. Maar nu hoor ik dat het al af is. En ik heb zo’n hekel aan vroeg opstaan. Anyway. Wat gaan jullie vandaag doen?’
Ze ratelt: ‘Van Arno moest ik eerst het plan van aanpak afmaken en daarna de interface voor e-billing. Nick Nicely, jeweetwel, die projectmanager, zat me net te pushen, want morgen staat er een dure consultant op de stoep en zonder interface kan die niet aan het werk. Toen bemoeide die Sara zich met het gesprek. Ze zei dat ik voor het plan van aanpak Abs werk moest hergebruiken. Maar dat gaat over een totaal ander systeem met hele andere gegevens. Ze snapt er niks van. Maar goed, Nick zei dus dat ik eerst de e-billing moet afmaken. Daarna het plan van aanpak, en daarna al mijn andere taken. Totaal onrealistisch. Weet ik nu al.’
‘Werden wij ook maar zo duur betaald’, zegt Mark. ‘Dan zouden wij onze werkdag ook eens efficiënt kunnen indelen. Wij moeten nu telkens alles uit onze handen laten vallen als een belangrijk iemand iets wil.’
‘Sara komt bij Sales vandaan’, weet Petra. ‘Ze is door Arno bij IT binnengehaald alsof ze één of andere wizkid zou zijn. Die twee zijn blijkbaar nogal buddy buddy. Ik geloof dat hij weleens bij haar thuis op bezoek is geweest. Niet te geloven hè? Ook Arno heeft vrienden.’
Arno zwaait binnen met Sara in zijn kielzog. Hij stevent zonder te groeten op zijn bureau af en begint druk in zijn la te rommelen. Zij buigt zich over hem heen en fluistert iets in zijn oor. Ze lachen ontdeugend. Als hij heeft gevonden wat hij zocht, verlaten ze samen de kamer weer. Mark, Ruth en Petra wisselen wat veelbetekenende blikken uit.
‘O ja, dat vergeet ik nog te vertellen’, zegt Ruth. ‘Van Nick mag ik ook niet meer naar meetings. Kost te veel tijd. Annie moet mij dan achteraf bijpraten. Sara zei nog even superieur glimlachend tegen me: Zen…’
‘Je zou ‘r toch!’ roept Mark.
‘Ja, wat een draak, hè’, zegt Ruth berustend. ‘Maar die meetings kan ik toch missen als kiespijn. Niemand leest mijn systeemdocumentatie. Alles gaat op gevoel en degene die het hardste kan tetteren bepaalt hoe het wordt. De laatste keer zei ik dat het vooral belangrijk was om te zorgen dat de verkoopprijzen er in het nieuwe systeem weer goed in komen. En Sara verdraaide meteen mijn woorden en gaf me een veeg uit de pan: Nee Ruth, jij bepaalt niet welke prijzen er in het systeem komen, dat doet Sales!’

Mark:
Arno en Sara zijn een setje!
Sara zei het heel casual, zo van: dat is toch allang oud nieuws. En toen begon ze te babbelen over de darmproblemen van Arno.
Euch, Too Much Information!
Filmpje: Do I Wanna Know van Arctic Monkeys

Ruth:
Dat verklaart een hoop! Vandaar dat ze hier rondparadeert met een air alsof de tent van haar is.
Ik moet ook even iets kwijt. Ik moest vrijdag voor Annie vragen beantwoorden over de pricing. Ze zou mijn queries testen. Maar ik had geen tijd want eerst moest ik voor Karel aan de bak, stressen stressen. Tussendoor kwam Annie telkens bij me langs of ging ze me opbellen: ik heb nog iets raars gezien, nee ik heb nou nog iets raars gezien, hys-te-risch gewoon.
Toen ik met haar meekeek bleek dat ze naar de verkeerde lijst had gekeken: de lijst waar het uit kwam, niet de lijst waar het naar toe moest. Ze is als een kip zonder kop bezig geweest, ze heeft de helft overgeslagen. En daardoor klopten haar resultaten niet. Ze denkt nu dat ik het niet goed heb gedaan.
Toen ik vrijdagavond op de trolleybus stond te wachten belde ze me nog op en toen zei ze: ik heb besloten om de data load toch handmatig te doen.
In het weekend heb ik nog vier mails met uitroeptekens van haar gekregen. Die heb ik niet geopend.
En vandaag zie ik dat ze twee uitzendkrachten heeft ingehuurd. Die zitten nu alle gegevens handmatig in te kloppen. Ze kwam nog bij me met een klaagzang over hoeveel ze wel niet in het weekend heeft moeten werken. En ze zei er ook nog bij: het is geen verwijt naar jou hoor, begrijp me vooral niet verkeerd.
Bah bah bah bah!!!
Filmpje: Feels Like We Only Go Backwards van Tame Impala

Van: Arno Peters
Aan: Iedereen
Onderwerp: Planning Kinetic

Er is ons gebleken dat de tijd tot aan de go-live als te krap wordt ervaren en daardoor te belastend voor onze medewerkers. Wij willen de go-live zorgvuldig plannen met zo min mogelijk risico’s. Om die reden is besloten dat de go-live datum voor het project Kinetic met zes maanden is uitgesteld.

Dit betekent dat de vakantiestop voor de komende zomerperiode niet meer geldt. Tot aan 1 augustus zal het toegestaan zijn om verlof op te nemen. Vanaf 1 augustus beginnen de acceptatietesten en de gebruikerstrainingen. Deze duren tot eind oktober. Vanaf half november kunnen opnieuw verzoeken tot verlof worden ingediend bij jullie leidinggevenden.
De extra belasting door Kinetic op direct betrokken collega’s kan leiden tot het afkeuren van verlofaanvragen ivm bezettingsproblemen.

Groeten,

Arno Peters

Regional FAIL Manager Benelux

Het is eruit voor ze er erg in heeft: het woord keffertje. Arno heeft een kwartiertje gestolen van Kees van logistiek. Die heeft één minuut te laat ingeklokt, omdat de poort van de parkeerplaats nog dicht was. Kees komt verhaal halen en krijgt dan de volle laag van Arno. Als hij gefrustreerd afdruipt laat ze zich het woord per ongeluk zachtjes ontglippen.
Kees klaart helemaal op. ‘O, mag jij Arno ook niet?’
Dit hoort niet. Ik mag niet laten blijken wat ik echt van hem vind, zeker niet aan iemand van een andere afdeling.
‘Ik heb niks gezegd hoor’, voegt ze haastig toe.
Kees komt al snel weer langs op hun afdeling. Hij gaat aan haar bureau staan, dit keer samen met zijn collega Wim. Ze doen niet eens een poging om een aanleiding te verzinnen voor dit bezoek. ‘Jij mag Arno ook niet hè’, zegt hij, ondertussen Wims blik vangend.
Ruth sputtert wat en houdt zich verder op de vlakte.
Nee, niet doen, niet netjes.
Maar een flauwe glimlach kan ze toch niet onderdrukken.
‘Ja, zie je wel’, wijst Kees naar haar gezicht. ‘Zij mag hem ook niet.’
Wim begint te stralen. Speels port hij Kees tussen de ribben. Opgekikkerd vertrekken de mannen weer naar hun hokje naast het magazijn. Ze kunnen er weer eventjes tegen.



Arno komt de kamer in met twee nieuwe jongens die als twee druppels water op hem lijken. Net als Arno hebben ze een keurig gedekt kapsel en een overhemd onder hun trui. Degelijke types. Heel anders dan de ondeugende Mark, de vrijgevochten Petra en de bonkige Ruth.
‘Kijk eens, onze nieuwe krachten’, zegt hij parmantig. ‘Ze gaan heel veel waarde toevoegen aan onze organisatie.’
Ruth en Mark kijken verbaasd op. Ze krijgen een slap handje van de jongens en het mini-karavaantje trekt weer verder.
Als ze net weg zijn komt Petra binnenstampen.
‘Ik heb nou een brief van HR gehad waar de honden geen brood van lusten. Er wordt mij verweten dat ik onbetrouwbaar ben, traag en wat al niet meer. Een klus waar ik volgens Arno drie weken over had gedaan, had ik in anderhalve week af. Gelukkig heb ik nog mails bewaard die bewijzen dat de startdatum anders was dan hij zei. Wat een eikel!’
‘Hij wil je er stiekem uitwerken’, zegt Mark. ‘Hij werpt telkens afkeurende blikken in je richting. Hij zou veel liever een van zijn nieuwe jongens op jouw plek zien.’
‘De laatste tijd gaat hij vaak samen met Anja van HR naar buiten om te roken’, zegt Ruth. ‘Je kunt van mijlenver zien hoe hij haar inpalmt.’
‘Ik doe mijn werk goed’, zegt Petra, ‘maar bij mijn laatste beoordeling werd daar niets over gezegd. Wel begon hij erover dat ik een keer ongeoorloofd te laat was gekomen, maar dat was helemaal niet zo. Ik moest een keer naar de garage en had daar keurig vooraf toestemming voor gevraagd – en gekregen. Ik had het ook in mijn agenda gezet.’
‘Ja, die ochtend liep hij met veel misbaar over de afdeling om aan iedereen te vragen of ze jou al hadden gezien’, herinnert Ruth zich.

De volgende ochtend treft ze Arno aan bij Petra’s telefoon. ‘Hee, wat ben je vroeg vandaag. Waarom gebruik je je eigen telefoon niet?’
‘Even een testje doen. 02…… – wat voor plaats is dat?’ ‘Abcoude.’
Als Petra binnenkomt zegt ze: ‘Misschien ben ik wel paranoia hoor, maar Arno zat net aan jouw telefoon. Het leek net of hij jouw laatstgebelde nummers aan het uitlezen was.’
Petra reageert ogenschijnlijk gelaten.
‘Ach, ik heb geen zin meer om me er druk over te maken. Vandaag of morgen komt er vanzelf wel weer een nieuwe aanvaring.’
Korte tijd later blijkt het haar toch allemaal niet zo koud gelaten te hebben. Petra meldt zich ziek.
Overspannen.

Petra:
Wie gaat er mee naar de Tröckener Kecks?
Filmpje: Tröckener Kecks met Niet Alle Meisjes Zijn Verliefd Op Kors

Mark:
Ja ik!
Filmpje: The Scene met Borderline

Ruth:
Wacht op mij!
Filmpje: The Beatles met Lady Madonna

Die vrijdag gaat ze met Mark na het werk samen naar een eettentje in de buurt van Willemeen, de concertzaal. Petra houdt al een tafeltje voor hen bezet.
‘Hee Peet!’ groeten ze enthousiast. ‘Lang niet gezien! Hoe is het?’
‘Ach, hou op, schei uit, breek me de bek niet open. Ik word steeds gebeld door die stomme Arno. Hij zet me de hele tijd onder druk om weer aan het werk te gaan.’
‘Maar dat is toch nog veel te vroeg?’ vraagt Mark verwonderd.
‘Hij vindt het leuk om mensen te pushen’, zegt Ruth berustend. ‘Hij gaat ook altijd om vijf voor vijf aan mijn bureau staan met een heel verhaal, terwijl hij donders goed weet dat ik om kwart over zeven begin. En Annie moest haar vakantie ineens afzeggen omdat hij zijn planning niet op orde heeft. Ze kreeg de kosten niet eens gecompenseerd. Hij heeft trouwens iedereen verteld dat je overspannen bent geraakt door persoonlijke omstandigheden.’ ‘Ja, het is een vuile rat’, knikt Petra. ‘En als er echt wat is dan heb je niks aan hem. Maar goed, hoe is het met jullie?’
‘Ik heb net een absurdistisch beoordelingsgesprek gehad’, vertelt Ruth, terwijl ze in een gepofte aardappel prikt. ‘Arno had op het formulier geschreven: Ruth heeft soms problemen om zelfstandig prioriteiten vast te stellen. Ze is niet goed bestand tegen een hoge werkdruk. Ik vroeg hoe hij daarbij kwam, want hij spreekt me nooit. Toen zei hij: Ik gebruik mijn voelsprieten om overal informatie vandaan te halen.’
Ze trekt een vies gezicht.
‘Maar de werkdruk is idioot hoog!’ roept Petra. ‘Het hele bedrijf werkt zich het schompes!’
‘Hijzelf anders niet hoor’, zegt ze. ‘Het ging ook nog even over jou, trouwens. Hij vond het goed dat ik al jouw werkzaamheden heb overgenomen. Hij zei dat ik er sterker uit was gekomen. Pfff, lekker makkelijk om het zo te zeggen, je zou nog denken dat hij mij een dienst heeft bewezen. Maar ik heb nu die ene nieuwe kracht helemaal ingewerkt, dus dat is gelukkig voorbij. Er waren nog wat handjes nodig bij logistiek, daar ga ik nu op ingezet worden.’
‘O jee, we weten allemaal wat dat betekent’, schrikt Mark. ‘Dozen tellen!’
‘Ja, je zit dan al vlak naast de uitgang’, bevestigt Petra. ‘De volgende stap is dat je er helemaal uit moet. Had je niet beter wat kennis voor jezelf kunnen houden?’
‘Nee’, zegt Ruth beslist. ‘Ik heb geen zin om een dubbele agenda bij te houden. Al mijn werkplezier zou dan verdwijnen. What you see is what you get. Die nieuwen mogen het gaan doen. Dan maar ontslag, dat vind ik minder erg dan tegen mijn natuur ingaan.’ ‘Jij nog nieuws, Mark?’ vraagt Petra.
‘Nou, het viel me gisteren op dat Tanja niet zo strak in de lak zat als gewoonlijk’, zegt Mark samenzweerderig. ‘Ik had het erover met Piet en die zei dat ze vannacht in dat hotel geslapen heeft waar de consultants zitten. Ze had tot laat doorgewerkt, zei ze.’
‘Hmmmmm… ik zal eens wat meer op haar gaan letten’, zegt Petra, die door dit nieuws weer wat is opgebeurd.
‘Hebben jullie trouwens die salarisbrief ook al gehad?’ vraagt Mark. ‘Arno drong er bij mij op aan dat ik de CEO persoonlijk moest bedanken voor onze salarisverhoging. Hij zat wat te wauwelen over hoe slecht het allemaal gaat, en dat hij zo zijn best had gedaan voor ons. Ik heb het even nagekeken maar het gaat om acht euro, daar ga ik echt niet voor bedanken.’
‘O, die brief heb ik nog niet eens opengemaakt’, zegt Ruth. ‘Het is toch altijd centenwerk.’

Het concert begint. Ruth snakt naar adem.
Ik wil weg!
‘Wat is er?’ vraagt Mark.
‘Och, niks’, haast ze zich te zeggen.
‘Nee, dat is niet niks’, zegt Petra. ‘Je trekt helemaal wit weg.’
‘Ik kan er niet uit hier’, zegt Ruth. ‘Daar kan ik niet tegen.’
‘Rustig, we lopen even uit de massa’, zegt Mark, en troont haar mee. Ze gaan met zijn drieën op een rustige plek zitten.
‘Nou ok dan, er is wel wat’, geeft ze toe. ‘Ik kan niet zo goed tegen opgesloten zijn. Iets van vroeger.’
Petra en Mark kijken elkaar ongemakkelijk aan.
‘Het gaat nu wel weer hoor’, stelt Ruth hen gerust. ‘Zullen we weer naar voren lopen? Hier zien we het niet goed.’
‘Weet je het zeker?’ vraagt Petra.
‘Ja joh, het is alweer over’, zegt ze terwijl ze kordaat richting podium stapt. ‘Komen jullie ook? Het begint al bijna!’
Het eerste nummer is Nu of nooit.
‘Dat is een teken’, zegt Petra. ‘Je moet iets ondernemen, Ruth!Je baan staat op de tocht, vecht ervoor!’
De Tröckener Kecks zetten hun volgende liedje in.

Iedereen wil naar de top
Droomt van roem en avontuur
Ja iedereen wil naar de
Iedereen wil naar de to-ho-hop!

‘Waaah, wat goed!’ gilt Petra als het concert afgelopen is. ‘Iets drinken?’
Ze haalt bier voor allemaal en begint aan een woeste dans. Ze gaat er helemaal in op en begint steeds sneller rond haar as te draaien.
Ruth en Mark kijken geamuseerd toe.
‘Was leuk, hè’, zegt Mark.
‘Ja’, knikt ze driftig.
‘Ik schrok alleen wel even toen je zo in paniek raakte. Zit je wel een beetje lekker in je velletje?’ vraagt Mark.
Gespannen wacht hij af hoe ze hierop reageert.
‘Nou, weet je wat het is… ik heb een beetje rommelige jeugd gehad. Was niet altijd even jofel. En daardoor kan ik niet tegen opgesloten zijn.’
‘Hoe bedoel je?’ vraagt Mark.
‘Nou, ik zat vroeger vaak op de vliering met de vlizotrap omhoog, terwijl mijn vader eronder stond te schuimbekken. En maar schreeuwen de hele tijd: Als je mijn eten eet, hou je je aan mijn regels! En als het je niet bevalt dan donder je maar op! Was niet zo gezellig. Hij deed dat alleen maar als mijn moeder naar toneel was. En zo nog wat dingen, een badkamer die niet op slot kon en zo.’
‘Heeft-ie aan je gezeten?’ vraagt Mark geschrokken.
‘Nee hoor’, zegt ze sarcastisch, ‘ik moet je teleurstellen. Hij was alleen maar driftig. Nee, sorry, sorry. Je bedoelt het goed. Ik snap dat je dat vraagt. Maar dat deed-ie niet, dus.’
Mark weet even niet wat hij moeten zeggen en zwijgt dus maar. Na een tijdje begint Ruth weer te praten.
‘Ja, mijn moeder liet het ook allemaal gebeuren. Ze geloofde me meestal niet eens. Hij is ook wel eens zo driftig geworden dat hij mijn spullen op een sprei gooide en die samen met mij buitenzette. Stond ik daar op de deur te kloppen. Toen de buurvrouw dat zag, liet mijn moeder me snel weer binnen. Ik schaamde me zo!’
‘Oef’, zucht Mark.
‘Ja, je doet ook rare dingen op zulke momenten. Ik weet nog dat ik een keer met de Donald Duck op schoot zat, toen hij weer zo’n driftaanval kreeg. En dat ik toen niet verder kon lezen, maar wel gewoon de bladzijde heb omgeslagen, omdat dat er het meest logisch uitzag. Net alsof er niks aan de hand was. Ik dacht: als ik maar zo normaal mogelijk doe, wordt hij misschien minder kwaad.’
‘Wat heb jij een rotjeugd gehad!’ roept Mark uit. ‘Maar gelukkig is-ie nu voorbij en heb je er geen last meer van.’
‘Helemaal nergens last meer van’, grimlacht ze.



Veertien jaar.
‘Je bent niet goed wijs, je bent hartstikke gek in de kop! Doe die deur honderd keer open en dicht!’ brult haar vader.
Hij grijnst boosaardig naar haar met een verwilderde blik in zijn ogen. Hij staat vlak voor haar en verspert haar de weg naar boven. Ze had uit frustratie met de deur gesmeten en dat kan hij niet hebben. Dat weet ze, maar ze blijft het evengoed doen.
Uiteindelijk stuift ze langs hem heen naar boven en gaat ze op haar kamer zitten. Haar deur kan niet op slot, maar haar vader blijft beneden. Even later komt haar moeder naar haar toe.
‘Waarom doe je toch zo!’ zegt ze verwijtend. ‘Je weet dat hij daar niet tegen kan. Hij is al oud, hij verandert niet meer. Jij moet de verstandigste zijn.’
Ruth pruttelt wat terug en haar moeder verdwijnt weer naar beneden. Ze luistert naar haar rode transistor. Uren kan ze zo boven blijven. Hier is het goed. Ze verwarmt zich aan de radio. De Verrukkelijke Vijftien, Het Weeshuis Van De Hits, Spleen. Pas tegen etenstijd laat ze zich voorzichtig weer beneden zien.
Gelukkig is de storm weer geluwd, voor nu.



Petra is er weer!
Blij loopt Ruth op haar af.
‘Goed man, om je weer te zien! Rustig aan, hè!’
‘Jajaja. Ik laat me niet meer gekmaken door die idioot. Hij bekijkt het maar. Vandaag rustig beginnen met een klusje voor Gerrit en dan lekker vroeg weer naar huis.’
Gerrit komt de afdeling opgelopen.
‘Hee Peet, lang niet gezien!’
‘Nee, dat klopt’, zegt Petra. ‘Toen jij terugkwam was ík net overspannen geraakt.’ Ze grimast.
‘Arno had mooie stapeltjes voor me klaargelegd op mijn bureau’, schampert Gerrit. ‘Ach, ik heb ze alweer weggewerkt ook.’
Al snel zijn ze alle drie blijmoedig aan het werk.
‘Oh, die eikel!’ roept Petra ineens uit. ‘Niet weer!’
Ze openen allemaal hun mail.

Van: Arno Peters
Aan: Iedereen
Onderwerp: Planning Kinetic

De afgelopen maanden is veel vooruitgang geboekt in ons Kinetic-project. Helaas lopen wij toch nog achter op de planning. Om de go-live zorgvuldig te laten verlopen met zo min mogelijk risico’s is besloten dat de go-live datum voor het project Kinetic met vijf maanden is uitgesteld.
Dit betekent dat de vakantiestop voor de komende winterperiode niet meer geldt. Tot aan 1 januari zal het toegestaan zijn om verlof op te nemen.
Vanaf 1 januari beginnen de acceptatietesten en de gebruikerstrainingen. Deze duren tot eind maart.
Vanaf half april kunnen opnieuw verzoeken tot verlof worden ingediend bij jullie leidinggevenden.
De extra belasting door Kinetic op direct betrokken collega’s kan leiden tot het afkeuren van verlofaanvragen ivm bezettingsproblemen.

Groeten,

Arno Peters

Regional FAIL Manager Benelux

‘High five!’ roept Ruth terwijl ze de kamer van Mark en Petra inloopt. Ze krijgt van allebei een lauwe klets.
‘Zijn die twee nieuwen al naar huis?’ vraagt ze, hoewel ze het antwoord al weet. Ze heeft ze zien vertrekken en is daarna pas langsgekomen. Ze gaat breeduit op de lege troon van Arno zitten en gooit haar voeten op tafel. Ze legt haar handen in haar nek en kijkt gemaakt arrogant om zich heen.
‘My way or the highway’, bast ze.
‘Hoe is het nou bij logistiek? Heb je alle dozen al geteld?’ plaagt Mark.
‘Voor vandaag vind ik het wel weer genoeg’, zucht ze. ‘Wat een rotbaan. Ik heb van het weekend alleen maar geslapen. Ik droomde dat ik me de hele tijd teweer moest stellen tegen van alles. De afgelopen week kreeg ik allerlei onredelijke verzoeken van Arno: Ruth, wil jij notuleren, wil jij dit document even in het Engels vertalen. En hij laat me ook gewoon nieuwe Lotus Notes-formulieren maken, als zoethoudertje, terwijl dat hele Lotus Notes er straks uit gaat. Wat een deurmat voel ik me, zoals er over me heen wordt gelopen. En hij heeft mijn vakantie-aanvraag ook nog afgekeurd. Die nieuwen zouden nog wel eens een vraagje voor mij kunnen hebben. Dat doet hij alleen maar om mij uit te roken.’
‘Wat een rat!’ roepen Petra en Mark in koor.
‘Ja. Ik wou vandaag beginnen met solliciteren, maar ik voel me gewoon te slecht. Ik heb al wel vast uitgezocht hoe lang mijn buskaart nog doorloopt en welke studiekosten ik terug zou moeten betalen. En ik heb een artikel geschreven voor Wikipedia en met SAP geoefend.’
‘Lekker dan’, moppert Petra. ‘Wij werken ons hier helemaal het leplazarus en jij zit uit je neus te vreten.’
‘Ja, ik heb nu wel tijd zat om alles lekker in de gaten te houden’, geeft ze toe. Ze haalt een A4-tje uit haar tas. ‘Kijk eens, deze vond ik vanmiddag op de directieprinter. Raar toch?’
‘Hé, dat gaat over die nieuwe jongens’, leest Mark.
‘Via detacheringsbureau Peters? Arno heet ook zo!’ roept Petra verbaasd.
Mark heeft aan een half woord genoeg. Hij zit al op Google. ‘Het is zijn broer’, zegt hij. ‘Kijk maar, hier staan ze samen op een foto.’
‘Maar dat is belangenverstrengeling!’ zegt Petra. ‘Mag ik dat briefje?’
‘Ja, mag je houden’, zegt Ruth. ‘Afscheidskadootje.’

Ruth:
Vrijdag is het zover: laatste werkdag!
Ik ga per 1 januari beginnen bij Winning. Dan ga ik wel weer de detachering in, maar ja, weinig keus. Hopelijk hoef ik niet te vaak de hort op. Het voelt verder wel goed. Het kan ook nooit zo’n raar bedrijf zijn als Alpha.
Het is me wel mooi gelukt om mijn studiekosten nog te laten afschrijven. Bij Winning wilden ze dat ik per 1 december ging beginnen, maar ik heb gezegd dat ik nog een opzegtermijn had. Voor vanochtend had ik een gesprek ingepland met Arno. Hij vroeg niet eens waar ik het over wou hebben. Hij begon meteen zelf te praten. Hij wilde me gaan ontslaan. Ik heb hem onderbroken om te zeggen dat ik zelf wegging. Wat een zak hooi.
Zullen we vrijdag in de kantine nog even samen wat drinken? Ik heb het al aan de kantinedames gevraagd en zij vonden het een leuk idee. Ik zal het ook nog maar even aan Arno vragen, voor de zekerheid.


From: Ruth de Rijke
To: Arno Peters
Subject: Goedkeuring afscheid

Beste Arno,

Graag zou ik de collega’s waar ik de laatste jaren mee samengewerkt heb willen uitnodigen voor een afscheidsborrel. Deze wil ik graag (bescheiden) houden in de kantine.
Is dat akkoord?

Groeten, Ruth


Van: Arno Peters
Aan: Ruth de Rijke
In cc: Anja de Haas
Onderwerp: RE: goedkeuring afscheid

In reactie op je verzoek verwijs ik voor de duidelijkheid naar $ 5.3 van het personeelsreglement.
Daarin staat zeer helder aangegeven dat het bedrijf de kosten van een dergelijke afscheidsdrink, al dan niet met versnaperingen, niet zal vergoeden.
Deze kosten komen voor rekening van degene die afscheid neemt.

Groeten,

Arno Peters

Regional FAIL Manager Benelux


Ruth:
Typisch weer hè, dat Arno niet kwam opdagen. Leuk dat jullie er wel waren.
Wist je trouwens dat je nog weleens wat aan de weet komt op je laatste werkdag?
Iemand fluisterde in mijn oor dat Tanja heeft gerommeld met Nick Nicely, en een ander wist weer dat ze met Piet heeft lopen scharrelen. En Sara heeft een prestatiebonus gekregen van Arno. Het ging om ontzettend veel geld, heb ik begrepen.
Ach, ik maak me er niet meer druk om, maar ik zal jullie wel gaan missen hoor.
Gelukkig zien we elkaar snel weer bij het concert van Nine Inch Nails!

Petra:
Goh, zo hoor je nog eens wat.
Van Tanja verbaast het me eigenlijk niet, het lijkt wel of het niet uitmaakt wie ze heeft, als hij maar van het werk is 🙂
Trouwens, Nick Nicely was toch die hele lange meneer?
Ik heb ook nog een wist-u-datje‏: Arno gaat weg! Dat briefje dat je gevonden had was goud waard. Ik heb het aan HR gegeven en toen is het balletje gaan rollen. Het MT heeft hem gisteren verzocht zijn rol neer te leggen. Eindelijk!

Mark:
Het is inderdaad die lange meneer. Tsja, onvermoeibaar die Tanja. Zou Piet wel weten hoeveel voorgangers hij heeft?
Petra, nog gefeliciteerd met het vertrek van Arno!
Voor mij komt het te laat, want ik ga ook weg. Ik was er helemaal klaar mee. Vertel het nog even niet door alsjeblieft.
Er zullen er vast nog meer vertrekken. Petra, jij houdt ons wel op de hoogte, hè?