Vandaag was ik in TivoliVredenburg, waar het ILFU Boekfest werd gehouden. Ik had ook een kaartje gereserveerd voor het Schrijffest dat tegelijkertijd in de bieb op de Neude was, maar helaas ben ik daaraan, en aan de boekmarkt buiten, helemaal niet toegekomen.

Ik deelde kaartjes uit, wat leidde tot 2, 1, of in een enkel geval 0 awkward gezichten.
Ionica Smeets interviewt Milouska Meulens, die dit jaar het Kinderboekenweekgeschenk schrijft, en kinderboekenschrijver David Vlietstra. Ze zaten pal onder het beeld van schele Truus, of hoe die meid ook heten mag.

In de Ronda praatten Robin Goudsmit, Lara Taveire, Femme van den Berg en Eva Posthuma de Boer over rouw en overlijden. Over hoe je iemand van je af kunt schrijven of juist naar je toe. Schrijfdocent Lara vatte het verhaal van haar overleden broer Wolf samen in 10 pagina’s. Dat werd het begin van het boek dat ze schreef. Het boek was bedoeld voor de donkere lade, maar haar man haalde haar over om het toch te delen. Femke las veel over het aanstaande verlies van haar partner, maar er bleken vooral verhalen te bestaan over oudere mensen die gingen overlijden en over de mooie kanten daarvan. Ze schreef het boek dat ze zelf nodig had om te lezen.
Eva onderzocht wat het verschil is tussen bijvoorbeeld een plotselinge en een langzame dood. Haar verhaal is fictie, maar komt zeker ook uit haarzelf.

In de Grote Zaal bleek Ionica Smeets alweer vertrokken te zijn. Jammer, ze schreef een leuk boek met Jan Beuving, daar had ik wel wat over willen zien.
Dominique De Groen was ook al bijna klaar. Net ving ik nog op dat ze haar verhaal aan helemaal niemand laat lezen totdat de eerste versie af is. Snap ik meid, dat doe ik ook zo!

Toen was het de beurt aan La Palmen. Ze trad binnen met een grote zwarte zonneklep op. Johnny Walker staat ook voor mijn donkere kant, zei ze. Voor mijn radicalisme.
Bij psycho-analyse is het de bedoeling om vrede te sluiten met je ambiguïteiten. Nou, je begrijpt wel dat dát bij mij mislukt is!
Vervolgens dweepte host Andrea van Pol met La Palmen, terwijl La Palmen met seriemoordenaars dweepte.
ik heb een verwoesting proberen aan te richten binnen het genre van de memoire, zei ze. Ze vond dat ze dat aan haar stand verplicht was.
Blies ze nou niet een beetje te hoog van de toren? vroeg Andrea behoedzaam.
Nee, reageert La Palmen resoluut. Het is een daad van verzet om onbescheiden te zijn. Als je uit een arbeidersgezin komt, twee studies hebt gedaan en dit succes hebt bereikt, dan moet je onbescheiden zijn. Dat is een politieke daad.
Klaterend applaus vanuit de zaal.

Sanne Vogel schreef over de wereld vanuit de ogen van haar kat. Haar buurman is psychotisch, maar haar kat oordeelt daar niet over. En Janneke Schotveld schreef over een pratende big.

Daarna blies Ellen ten Damme ons allemaal omver met een kort concert.

Medusa!