Afbeelding via YouTube

Durf jij het te zeggen op je werk als je iets niet weet? Als je een fout hebt gemaakt? Als je het ergens niet mee eens bent?
Hebben vergaderingen een duidelijke agenda? Blijven ze on topic of meanderen ze alle kanten op? Worden er duidelijke afspraken gemaakt? Komen genoeg mensen aan het woord? Voel je je welkom om ideeën, zorgen of vragen in te brengen? Houdt iedereen zich aan de tijd?
Zijn de rollen en verantwoordelijkheden binnen je team of project duidelijk?
Als er een werkborrel is, voelt het dan OK om er niet heen te gaan?
Als je behoefte hebt aan een vaste werkplek of locker, krijg je die dan?
Werk je in een stabiel team of zijn er vaak wisselingen? Hoe groot is de groep waar je in werkt?
Durf je aan te kaarten dat je neurodivergent bent? En zo ja, wordt je openhartigheid dan gewaardeerd?
Durf je te zeggen wat je nodig hebt? En krijg je dat dan ook?

Vandaag, 15 juni 2026, aan het begin van Neurodiversity Pride Week, nam ik deel aan het webinar ‘The essentials of psychological safety in teams’ van Geertruyt Stokes. Haar opsomming maakte me erg emotioneel. Op nagenoeg alle vragen moest ik Nee antwoorden. In gedachten passeerden verschillende werksituaties de revue.
Zo had een collega eens een meeting ingeschoten van maar liefst drie uur. Zonder agenda, met precies hetzelfde onderwerp als de meeting ervoor. Iedereen MOEST erbij zijn. Poh, wat een martelgang was dat. Vier uur luisterden we ononderbroken naar een drammerige monoloog, zonder uitzicht op een einde. Ik werd er helemaal gek van, en ook hongerig. Bovendien stond er intussen iemand op me te wachten. Ik mompelde dus dat ik ging lunchen en verliet de kamer. Nou, die ‘faux pas’ is me nog lang nagedragen. Hij is zelfs in mijn dossier terechtgekomen.
In diezelfde baan zat ik al om 7 uur ’s ochtends op mijn werk, om zo de stress van de kantoortuin wat te beperken. Maar in de groepschat van het webinar toepte iemand daar nog overheen. Die kroop nóg een uur eerder achter het bureau… Triest. Dit soort workarounds zouden gewoon niet nodig moeten zijn.
Exclusie, vijandigheid, spot, bestraffing. Veel werksituaties zijn om te huilen.
Sommige leidinggevenden zijn bang dat er van alles van ze verwacht wordt, en zeggen daarom maar overal Nee op. Terwijl het toch zo simpel is. Iedereen gedijt bij duidelijkheid. En als je die niet kan geven, wees dáár dan in elk geval duidelijk over.


Clear is kind

Unclear is unkind

Brene Brown


De rest van de week zijn er nog meer (gratis!) webinars. Zie https://webinarweek.allmindsthrive.com/.

Meer lezen?

The Fearless Organization – Creating Psychological Safety in the Workplace for Learning, Innovation, and Growth, Amy Edmondson
Why Emotionally Intelligent People Struggle Most in Toxic Workplaces, Elise Dyer
The Silence That Participates: What thousands of People Taught Me About Toxic Workplaces,Elise Dyer
Why you stayed silent, Elise Dyer
Blog post over de nervus vagus
Roman ‘Het verbetertraject’