De tentoonstelling Autonomous, onlangs in Brutus in Rotterdam, liet zien wat er allemaal nog meer is dan de huidige monocultuur van de geest.
Ine Gevers heeft meerdere tentoonstellingen op haar naam staan. Haar stichting Niet Normaal streeft inclusieve innovatie na. Met Autonomous verzet ze zich tegen door tech bros gecreëerde normaliseringsmachines.

Eén van de eerste werken die ik zag was Freeroam à rebours van Stefan Panhans en Andrea Winkler. Daarin imiteren dansers avatars uit een videogame. Soms blijven ze steken in een bepaalde beweging. Mooi, vervreemdend en toch ook bekend.
Boukje Schweigman en Johannes Bellinx zorgden met hun installatie dat je even helemaal in het hier en nu was. Van Brutus kreeg je voor de zekerheid een lampje mee. Het was namelijk erg donker in de ruimte en de vloer was ongelijkmatig. Ik heb het lampje uitgelaten om de ervaring niet te verstoren.
Melanie Bonajo laat in School of Lovers zien hoe kleurrijk en liefdevol de wereld eruit kan zien. Hier is nog een andere video van hen met datzelfde gevoel.
Pedro Matias laat de teloorgang van koralen zien. Alle kleur verdwijnt eruit en dat heeft ook zijn weerslag op de natuur eromheen. Hij trekt een parallel met de kaalslag die de mensheid nu treft.

De catalogus van de expositie diept de gedachten achter de werken verder uit.
De tentoonstelling blijkt vernoemd te zijn naar Empire of Normality, Neurodiversity and Capitalism dat kapitalisme ons opdeelt in categorieën, waarbij gezeglijkheid hoog gewaardeerd wordt. Dat schaadt iedereen, ook de mensen die aan de normen voldoen. Bridgette Hamstead zegt dit trouwens ook in haar betoog The community guide to neurodiversity justice.
Neurokapitalisme leidt tot een neuro-klassensysteem, waarbij de neurotypische omgeving weigert om zich aan te passen of ruimte te maken voor degenen die ‘anders in elkaar zitten’.

Deze vrolijke en kleurrijke oproep tot verzet is nog steeds te bekijken in dit filmpje.