Op Koningsdag kwam ik erachter dat LinkedIn mijn Mark Ramen-account bevroren had. Profiel, connecties, posts: alles was weg. Ik was nog in een paar tabjes ingelogd, maar elk tabje dat ik aanraakte verdampte. Er verscheen een QR-code in beeld. Als ik daarop klikte, richtte de camera zich op mij. Nee, besloot ik, nu ga ik geen foto van mezelf laten maken. Niet op Koningsdag.
Het LinkedIn-account met mijn echte naam voelde niet meer als een veilige plek. Mijn laatste chef was een narcist. Een dark personality. Wie kwam er ook alweer met die term? Even teruglezen op LinkedIn… o nee, dat kon dus niet meer. In een Signal-chat vond ik het artikel gelukkig weer terug.
Ik besloot om in het LinkedIn-account met mijn echte naam alle connecties met mijn laatste werkgever te verwijderen. De kwaadaardige chef en de paar ergste paladijnen had ik natuurlijk allang geblokkeerd. Nu moest iedereen die bij het bedrijf werkte of gewerkt had, inclusief de leveranciers, eraan geloven. Het deed pijn, de tranen liepen over mijn wangen. Zoveel collega’s waar ik fijn mee had samengewerkt, waar ik goede herinneringen aan had. Het moest, niet alleen om met rust gelaten te worden door die klootzak (better safe than sorry), maar ook om niet telkens herinnerd te worden aan mijn traumatische ervaringen.
Na enige tijd zo bezig geweest te zijn, kreeg ik een waarschuwing van LinkedIn: Volgens ons werk je met een bot. Als je daarmee doorgaat, heffen we je account op!
Geschrokken stopte ik meteen met bewerken. Ik wilde deze bittere pil in één keer doorslikken, maar noodgedwongen heb ik de klus de daaropvolgende dagen in brokjes afgemaakt.
Op maandagochtend was ik klaar voor de volgende stap. Ik opende mijn Mark Ramen-account, maar de QR-code verscheen nu niet meer in beeld. Gelukkig kon ik het account nog wel op private zetten. Daarna paste ik foto en naam aan. Voor de zekerheid gebruikte ik precies dezelfde naam als op mijn paspoort. Na flink zoeken vond ik een pagina waar ik bezwaar kon indienen tegen de blokkade van mijn pagina. Die pagina beval me de LinkedIn app te installeren. Of ik er bezwaar tegen had dat LinkedIn mijn identiteit ging verifiëren met Persona? Tsja, het moest maar. Gelaten liet ik de app mugshots van me maken. Eentje van voren, eentje van links, eentje van rechts… Nu is het een kwestie van afwachten. Hopelijk heb ik binnenkort mijn account weer terug.
Natuurlijk wist ik dat het niet de bedoeling was om een auteursnaam te gebruiken op een platform met een real name policy. Er zijn ook wel een paar mensen geweest die me gezegd hebben dat ik trots moest zijn op mijn echte naam: ‘Je hebt toch niets te verbergen?’ Jammer, als mensen zo twijfelen aan je oordeelsvermogen. Ik had goede redenen om dit te doen.
Ik beeld me in hoe een LinkedIn-moderator mijn profiel zal gaan bekijken: Hmm, deze persoon moet wel autistisch zijn. Die heeft allemaal auti-posts geliked en gedeeld. Natuurlijk zal niemand zo inzoomen op mijn profiel, maar de gure wind die door de USA waait voelt nu wel eventjes heel dichtbij. Wil ik me nog wel uitspreken op dit platform? En zo nee, wat heb ik er dan eigenlijk nog aan?
De afgelopen tijd kon ik mezelf zijn op LinkedIn. Ik kon dingen uitproberen en buiten de bubbel van mijn verleden kijken, waar LinkedIn me steeds weer in terug wilde duwen. Het was leuk zolang het duurde, maar nu is het speelkwartier over…
Foto: Een klein druppeltje zwarte inkt verpest heel veel helder water
Update: Ik ben er nooit achter gekomen waarom LinkedIn ineens mijn account leeggooide en blokkeerde. Ik heb nooit contact weten te leggen met iemand van LinkedIn hierover. Nadat het account was leeggehaald stuurde LinkedIn me telkens automatische mails met de aansporing om iets in mijn lege account te zetten. Dat frustreerde me zo dat ik uiteindelijk zelf het account maar heb gesloten.
Geef een reactie