Black Friday 2020. Mijn boeken zijn klaar, meldt de drukker. Ik wandel meteen naar de drukkerij aan de rand van de stad. Er staan vier dozen met boeken voor me klaar. Twee ervan kan ik dragen, ik heb big shoppers bij me waar ze in passen. Met de zware last wandel ik naar de bushalte. Om de zoveel meter rust ik even uit.
Meteen maar de stad in, besluit ik. Ook daar is het weer lopen, uitrusten, lopen, uitrusten.
Ik ben maanden weggebleven uit het centrum. De drukte bevreemdt me. Het lijkt wel alsof er helemaal geen corona-epidemie is.
Ik loop een grote boekhandel in en ga naar de infobalie. Met mijn stralendste glimlach prijs ik mijn roman aan. Ik praat over consignatie alsof ik nooit anders heb gedaan.
De baliemedewerker roept er een collega bij. Die bladert met een vies gezicht door mijn boek.
Ik heb bezwaar tegen de vorm waarin dit wordt aangeboden, zegt ze.
Print on demand, zeg ik.
Ja, zegt ze. Zo ziet het er ook wel uit…
De eerste persoon neemt het weer over. Ook hij bladert monsterend door het boek. Hij scant de barcode. Ping!
Hihihi, hij doet het, denk ik extatisch. Net echt!
Ik zou niet weten waar we dit moeten plaatsen, zegt hij. Hoe ziet u dit zelf?
Droogkomisch, zeg ik. Het is een verhaal, maar het bestaat wel uit allemaal korte stukjes.
Mischien bij de kadoboekjes, zegt hij toeschietelijk. We leggen er eentje neer en kijken dan hoe dat gaat.
Leuk, bedankt! roep ik. Spannend!
Euforisch wandel ik naar de volgende boekhandel. Die wil het niet, maar wijst me wel op een esoterisch winkeltje waar ook boeken worden verkocht.
Daar zou je het kunnen proberen, tipt hij.
Meteen ga ik erheen.
Oh, wat leuk! zegt de eigenaresse. Dat gaat wel verkopen hier. Je kunt een plank huren, daar kun je al je spullen op zetten.
Ik heb alleen dit boek, aarzel ik.
Nou, dan ga ik van de regels afwijken, zegt ze. Ik ben hier toch de baas. Halve plank, dertig euro per maand. Niemand zeggen hoor.
Ik teken het huurcontract en laat wat boeken bij haar achter. Daarna probeer ik nog één boekwinkel. Dan breng ik de overgebleven boeken naar huis en haal ik de resterende twee doosjes op bij de drukker. Moe maar voldaan plof ik op de bank. Zo, genoeg gedaan vandaag.
DJ St. Paul houdt tijdens de lockdown een online popquiz. Ik verzoek hem per mail om mijn boek weg te geven als prijs. Dat wil hij doen!
Op de dag van de quiz lever ik mijn boek in bij de artiestenreceptie van TivoliVredenburg.
Na wat bijkletsen via de laptop begint ons team met de quiz. Dan is het zover; de prijs wordt uitgereikt. Mijn verrassing valt compleet in het water. De anderen hebben helemaal niet door dat het MIJN boek is dat daar omhooggehouden wordt. Ik had pakketjes naar hen gestuurd met mijn boek en een verklarend briefje erin, maar die zijn nog niet aangekomen. Ik film de quiz op een aparte laptop. De anderen roepen verontwaardigd dat ik mijn geluid nog heb aanstaan, waardoor ze de vraag niet kunnen horen. Als het moment voorbij is mompel ik wat onduidelijks. Ook als we napraten hou ik nog steeds mijn mond.
De volgende dag komen de pakketjes binnen. We bellen nog even. Dat dit hetzelfde boek is dat gisteren als prijs is uitgereikt, is hen niet opgevallen. Als ik het vertel, vinden ze het wel heel leuk.
Ik doe het boek een keer kado aan iemand.
Heb jij het zelf ook gelezen? vraagt die.
Nee, ik heb het geschréven, antwoord ik.
Waaaaat?
Zo lekker, om op zo’n manier mijn geheim te onthullen.
Het esoterische winkeltje gaat failliet. Weer ben ik verbaasd als ik de stad inga. Het wemelt er van de mensen. Ze zijn bevangen door koopkoorts en dragen meerdere tassen aan de arm. In de winkel is het een rommeltje. De halve inventaris staat in dozen, mensen komen en gaan. De nieuwe eigenaar is de maten al aan het opnemen. Enkele onbespoten types komen net als ik hun spullen ophalen. Ze gaan middenin de chaos ontspannen met elkaar staan kletsen, alsof er niks aan de hand is.
Leuk om jou weer eens te zien, dat is lang geleden!
De eigenaresse staat intussen midden op de winkelvloer. Stil en onbeweeglijk, als een stokstaartje. Ik pak mijn spullen en ga zo snel mogelijk weer weg.
Ik leur nog een paar keer met mijn boek, als ik een overmoedige bui heb. Zo komen er nog enkele exemplaren in boekhandels te liggen.
De lockdown gaat weer voorbij, Three Imaginary Boys organiseert weer popquizzen in TivoliVredenburg. Ik geef één van de boys mijn boek.
Die mag je als prijs uitreiken, zeg ik erbij. Maar het is wel hush-hush, on a need to know basis. Niemand weet dat ik Repelsteeltje heet.
Ik zet mijn ernstigste blik erbij op.
Een andere boy reikt uiteindelijk de prijs uit. Blij wijst hij naar ons team. En dáár zit de schrijver!
Oei. Dat ging niet helemaal zoals gepland.
Al gaat het tegen mijn natuur in, toch ga ik nu opnieuw de boer op om een boek aan de mens te brengen. Mijn boekpresentatie bevat veel teveel tekst en het formaat is onhandig voor de socials. Maakt allemaal niet uit. Ik doe het op mijn manier en er gaat iets uit voortkomen. Wat, dat zullen we wel gaan meemaken.
Geef een reactie