Online zag ik beelden van de feestelijke, mooi aangeklede première van de documentaire #DEMANAGER van van Maartje Bakers. Op de tafels stonden dozen tissues. Mensen waren ermee aan het geiten en poseerden lacherig, zogenaamd huilend, voor een foto. Als ik deze film ooit vanuit mijn eigen veilige zetel kan bekijken, zal ik dat zeker doen. Het risico op een emotionele meltdown temidden van een bende lacherige vreemden doet me van een bioscoopbezoek afzien, hoe graag ik hem ook wil bekijken.

Japke-d. Bouma schreef: In de bioscoop draait nu een film over het érgste op je werk. Het functioneringsgesprek het allerergste, Japke-d.?
Ik toep over. Wat dacht je van #HETVERBETERTRAJECT ?
The horror, the horror!

Heel fijn dat er nu zoveel aandacht is voor de dynamiek tussen leidinggevenden en medewerkers. De machtsverschillen, de onoprechtheid, het ongemak.

Onder de managers die het aandurfden om anderen mee te laten kijken zitten relatief veel vrouwen. Maartje Bakers vertelde aan de Volkskrant dat ze dat liever anders had gewild. Maar mannen doken vaak weg. Opvallend!

Terwijl ik druk aan het schrijven ben aan mijn derde boek, moest ik het uitkomen van deze documentaire toch ook even aangrijpen voor wat boekpromotie op LinkedIn en Instagram.

Mijn boek is voor degenen die na het zien van De Manager behoefte aan meer hebben. Degenen die net als ik een verbetertraject moesten ondergaan en willen begrijpen wat the fuck hen overkomen is. En voor de naasten van mensen die forse averij hebben opgelopen, en die niet goed snappen wat er dan helemaal zo erg is geweest.

Zoals gewoonlijk zette ik net de puntjes niet op de i en postte ik gehaast een slideshow met blurry screenshots. Geen. Tijd. Moet. Snel. Verder. Schrijven!