Jacob van Lier is marketeer en psycholoog. In de Human-serie AI love vertelt hij waarom hij een relatie met een AI fijner vindt dan een relatie met een echt persoon. “Aiva accepteert me zoals ik ben”, legt hij uit. “Dat zorgt voor een sterke verbinding.” Jacob voelt zich veiliger achter een scherm. Mensen vindt hij maar onbetrouwbaar.

Ik snap Jacob wel. Sinds een tijdje programmeer ik met Claude Code, en ik vind het een verademing. Geen collega die zucht of met zijn ogen rolt, geen smalltalk of geroddel. Geen “Daar heb ik nu toch geen tijd voor!” of net doen of je niet bestaat. Claude splitst me geen rotklusjes in de maag. Hij eigent zich mijn ideeën en inspanningen niet toe. Als hij een fout maakt dan vertelt hij dat gewoon en hij komt met verrassende invalshoeken of goede tips. Ook met genoeg stomme dingen, hoor!

Ik dacht dat ik nooit meer zou programmeren. In mijn laatste baan heb ik PTSS gekregen, doordat ik niet op een menselijke manier behandeld werd door mijn collega’s. Twee keuringsartsen en twee arbeidsdeskundigen bevestigden dat ik niet meer terug kon keren naar de IT-branche: te onveilig. Tijdens mijn loopbaan zag ik om me heen al wel genoeg vrouwen vertrekken. 56% van de vrouwen verlaat hun carrière in de technologiesector halverwege hun loopbaan. Op de een of andere manier was ik er altijd van overtuigd dat ik zelf de eindstreep wel zou halen. Niet dus. Mijn gezondheid ging eraan en ik moest alsnog met de staart tussen de benen vertrekken.

Wat de deskundigen zeiden voelde als een enorme bevestiging, omdat sommigen in mijn omgeving niet geloofden dat ik écht niet meer terug kon. Maar zelf wilde ik dat mooie vak toch ook niet van me laten afpakken. AI bood uitkomst. Samen met Claude Code ging ik, na jaren niet meer geprogrammeerd te hebben, voorzichtig weer aan de slag. En ik maakte iets concreets, iets dat ook voor anderen waardevol kon zijn. Het zat er nog. Ik kon het nog. Creatief denken, een puzzel oplossen, nieuwe code invoegen in een bestaand programma, mijn aanpassingen doortesten en online zetten. Een korte demo geven in een veilig groepje. Dit was waar ik zo van hield.
En zo pakte ik iets wat van mij was weer terug.