Na maandenlang vergeefs te hebben geleurd met mijn manuscript was ik wel in de mood voor een boek over afwijzing. Op mijn ’te lezen’-lijstje stond het boek Rejection van Tony Tulathimutte. Dat ging hem worden.

Tulathimutte kleurt lekker buiten de lijntjes. In zijn eerste boek ‘Private Citizens’ vond ik hem nog wat pedant en geforceerd spitsvondig (“her pen went soft”, “he’d accidentally killed a week and didn’t know what to do with its corpse”), maar ‘Rejection’ is een echte aanrader. Het bestaat uit aparte verhalen die een los verband met elkaar hebben. Met al het gepieker van de hoofdpersonen deed het me wel een beetje denken aan ‘Heleen’ van Carry van Bruggen. Al schreef die niet over incels…

Als je tijd tekort hebt zou ik alleen de eerste drie hoofstukken lezen, of misschien wel alleen het derde, waanzinnig grappige verhaal. Na dat hoofdstuk neemt het boek een wat vrijere vorm aan (ik zal niet spoilen).

In een interview met The Paris Review praat de schrijver over het ‘afwijzingsplot’. De meeste verhalen volgen het stramien van de reis van de held. Daarin is er beweging en vooruitgang. In het afwijzingsplot is er vooral stilstand. De held verlangt iets, wordt afgewezen en blijft gedesoriënteerd achter. Daardoor vult de afgewezene zijn tijd met gepieker, fantasieën en obsessies, aldus Tulathimutte. Het afwijzingsplot is, kortom, een verhaal zonder einde.